martes, 12 de noviembre de 2013

INCREÍBLE.

No sé como se puede expresar toda esta rabia que siento. No sé si en mi corazón yace ya alguna esperanza de poder hacer otro intento. Pero es que estoy harta, rota y cansada... quiero dejarlo, pero el qué exactamente? Nada importa, todo muere y se convierte en cenizas del olvido esparcidas por el viento. Quizás la vida se ría de mí, o lo que llamamos Karma me esté demostrando que todo lo malo tiene su consecuencia. Es entonces esto una prueba? Hacia qué? Hacia quién? Creo recordar como era la forma de tú aliento, ese soplo caliente que llenaba mi mente de mil mariposas haciendo que un pequeño escalofrío danzara por mi piel. Qué díficil es... Pero ahora algo ha cambiado, algo se ha roto en mi interior y no sé lo que es exactamente. Quizás... Y solo quizás sea hora de cerrar los ojos y desvanecerme por un momento.

miércoles, 6 de noviembre de 2013















Algún día viaxaremos hacia ese lugar que creamos entre as dúas. Ise lugar onde non existen os ''nunca'' e un ''sempre'' é un verdadeiro infinito. Algún poderei expresarche todo o que realmente sinto, todo eso que consegues en min. É quizáis eu agora non son a persoa que ti mereces ter ao lado, pero por favor creéme que o que sinto cando estou contigo non o sinto con nadie máis, ... Que ti eres unha peza esencial na miña vida, e logo non podes comprobar como os sorrisos que teño cando estou contigo son verdadeiros, reais como as nosas mans unidas? Non podes ver, quizáis; como latexa o meu corazón cando a miña mirada e a túa chocan? Porque realmente amor, estou presa de ti e a espera de que me veñas cazar para sempre.